Ik dicht je bij me

zoals je liep en zitten ging
zoals je keek en met
je lichaam sprak
lippen, wangen, vlinders

dansen om je handen,
uit je armen groeit een
vogelboom hoog en hoger
boven het open landschap

vliegen merels voor het eerst
zingend uit je ogen, reiken
tot een vergezicht van
waterglas, dat bijna breekt

je nooit, nooit meer
zien, dat is misschien
het minst eindig, want
ik dicht me bij je,

ver van jou

Steen

Vogels strijken even
op hem neer
en raken nooit meer
door de steen vergeten

Die nacht droomt hij
van vleugels

Wat denk je wel

Maak eerst maar
eens die mier
na